Μαμά με κρατάς ε?

       -Μαμά με κρατάς ε? 

      - Ναι, σε κρατάω, μη στεναχωριέσαι, εδώ είμαι...

 Ένα κατηφορικό δρομάκι ήταν αρκετό για να χάσει τον έλεγχο και να πέσει μπροστά από ένα μικρό θάμνο... Αυτό ήταν!

     - Δε θέλω να ξανακάνω ποδήλατο!!! Φοβάμαι. Δε θέλω σου λέω..Κι αμα πέσω ξανά? Κι άμα χτυπήσω πιο πολύ? 

  Εδώ είναι που πρέπει να διώξω όλους τους φόβους και να τους ντύσω κωμικές μικρές στιγμές..

   -Να δεις τι αστείο ήταν που έπεσες.. Θυμάμαι κι εγώ όταν μάθαινα ποδήλατο που είχα πέσει μερικές φορές.. Τώρα που το σκέφτομαι είναι πολύ αστείο...

  Πρέπει να προτείνω τα οφέλη και την ομορφια της στιγμής όταν πια θα κανουμε μαζι ποδήλατο.

   - Θα πηγαίνουμε μαζι βόλτες, στο σχολείο... Άλλωστε τα περισσότερα παιδάκια πηγαίνουν με το ποδήλατό τους στο σχολείο, πώς λές να τα καταφέρνουν? Μάλλον εγώ λέω οτι δεν είναι και πολύ δύσκολο.

-Δε θέλω να δοκιμάσω πάλι, φοβάμαι. 

- Χαρά μου, επειδή φοβάσαι πρέπει να δοκιμάσεις πάλι, γιατί αυτό θα σε κάνει πιο δυνατή. Άλλωστε εγώ θα μαι ακριβώς εδώ και θα σε κρατάω και δε θα σ'αφήσω...

   -Καλά, ας δοκιμάσουμε. 

        Η προσπάθεια συνεχίζεται, δυο πεταλίες και σταματάμε, δυο πεταλιές και σταματάμε. Βρισκόμαστε σε ένα κουραστικό αδιέξοδο αλλά δεν σταματάμε γιατι ειναι πολύ εύκολο.Μια πεταλιά και το πόδι υποστήριγμα..

   -Μαμά δε θέλω να κάνω δύσκολο είναι, θα πέσω!!!

   -Αν κάνεις πέντε πεταλιές θα πάμε να πάρουμε παγωτό

   -Μιάμ...

     Μετά τη συγκίνηση που άφησαν τα πρώτα αβέβαια βήματά της, ήρθε σήμερα και αυτή που τρέχεις κολλημένη στο ποδήλατο και φωνάζεις "ισια το τιμόνι" και μετά αφήνεις απαλά τη σέλα "σε κρατάω, σε κρατάω " και ξαφνικα απομακρύνεται απο κοντά σου για το πρώτο πέταγμα...

Οι πεταλιές δεν ήταν πέντε ήταν εννιά. Σαν να απλώθηκε μια χρυσόσκονη ξαφνικά και της έδωσε μια ώθηση και ξεκόλλησε από τα χέρια μου και άρχισε να απομακρύνεται με τρεμάμενο τιμόνι, τεράστια μάτια κι ενα χαμόγελο που πάσχιζε να ξεπροβάλλει και τελικά τα κατάφερε...