Γενέθλια βαβέλ

         Η πρόσκληση έγραφε οτι το party θα γίνει στις 31 του Ιούλη. 13: 00 με 16: 00 το απόγευμα. Η μαμά αμερικανίδα, ο μπαμπάς ολλανδός. Οι προσκεκλημένοι ήρθαν κουβαλώντας ο καθένας τα δικά του χρώματα κι αρώματα από την ιδιαίτερη πατρίδα, ή από την ιδιαίτεη οικογένεια. Ένα ολλανδοκινεζάκι, δυο αφροολλανδάκια, ένα εκ των οποίων είχε τοοοση ομορφιά που δυστυχώς η φτώχεια των λέξεων σε αυτές τις περιστάσεις είναι αναπόφευκτη: Γαλάζια μάτια, σκούρο δέρμα και από τα κατάσγουρα μαλλιά της αναδύονταν χρυσές αντάυγιες.Και φυσικά μια βέρα ελληνίδα που βρέθηκε εκεί έναν περίεργο Ιούλη, μην ξέρωντας γρι ολλανδικά ή αγγλικα, τις πιθανές δηλαδή γλώσσες επικοινωνίας. Βέβαια, όπως τα περισσότερα παιδιά δεν χρειάζονται καμία γλώσσα για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, παρά μόνο το βλέμμα, το άγγιγμα, το χαμόγελο, έτσι και το δικό μου παιδί, δεν δυσκολέυτηκε ιδιαίτερα να εγκληματιστει.
        Άν έχει κάτι καλό όλη αυτή η ιστορία με το "μπέρδεμα" των λαών, είναι αυτή: Δυο παιδιά μπορούν να σου διδάξουν οτι δεν χρειάζεται να ξέρεις πόσο μεγάλη και ισχυρή είναι η χώρα μου για να με κάνεις παρέα, πόσο όμορφη είναι ή αν διαθέτει αρχαίο πολιτισμό... Κι όλα αυτά γιατί πρωταρχική σημασία έχει το βλέμμα, τα μάτια και η επικοινωνία μέσα από αυτά. Και όλα τα άλλα μετά έρχονται και συμβιώνουν και παντρευονται μέσα στη ζωή και την κάνουν πιο ενδιαφέρουσα, πιο χρωματιστή, πιο ζωντανή. Με κάθε της χτύπο να είναι κίτρινος, μαύρος ή λευκός κι όμως να μην χάνεται ο ρυθμός αλλά να γίνεται πιο δυνατός.
         'Ιδια η έκπληξη και η χαρά στα μάτια όταν έρχεται το άνοιγμα των δώρων, ίδια η ικανοποίηση στο σβήσιμο των κεριών, ίδια τα καυγαδάκια με τα παιδιά που αγγίζουν τα παιχνίδια μου,ίδια η ζωή ό,τι χρώμα κι αν της φορέσεις, όποια γλώσσα κι αν της μάθεις να μιλά, όποιο θεό κι αν πιστεύει. Η ζωή είναι εκεί και περιμένει να αφήσουμε πίσω τη μεγάλη ιδέα  για τον εαυτό μας και την χώρα μας και μετά από αυτό είναι έτοιμη να μας δώσει όλους τους θησαυρούς της που ψάχναμε καιρό και ήταν μπροστά στα μάτια μας.