Από μια διαβολική σύμπτωση και αγγελική συγκυρία συχρόνως, βρέθηκα πρίν από μέρες στην ευχάριστη θέση να πληροφορηθώ οτι αν θέλω μπορώ να έχω δωρεάν μαθήματα κιθάρας!! Την πολύπαθή μου μπλέ κιθάρα...Αν και είχα πάρει κάποια μαθήματα στο παρελθόν, δεν είμαι σε θέση να παίζω συγχορδίες, να ξέρω τη θέση των νοτών πάνω στη κιθάρα, να δημιουργώ μουσική. Ήθελα να ασχοληθώ με το "σπόρ" αλλά άλλες συγκυρίες αυτή τη φορά , δεν μου το επέτρεψαν. Έτσι καθόταν η κιθάρα στη γωνία με τη θλιβερή μαύρη φορεσιά της μη μπορώντας να μου χαρίσει την ευχαρίστηση να παίζω.. Μάλλον έφτασε η ώρα όμως, ήρθαν οι πλανήτες στη σωστή θέση, το σύμπαν "συνομότησε" επιτέλους και εγώ σήμερα έκανα το πρώτο μου μάθημα και μάλιστα με ολλανδό δάσκαλο!
Το μάθημα ήταν νωρίς το πρωί.Ανοίγοντας την μεγάλη ξύλινη πόρτα, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένα σκυλί να έρχεται κατά πάνω μου γαυγίζοντας.. Λόγω της καλής σχέσης με τα σκυλιά, δεν αντέδρασα προτίνοντας την κιθάρα μου στο κεφάλι του όπως μηχανικά θα μπορούσε να κάνει κάποιος, αλλά κοντοστάθηκα και μόλις άκουσα την ήρεμη φωνή του δάσκαλου, τον χαιδεψα στο κεφάλι. Ένα πανέμορφο σκυλί, εύσωμο με σίγουρα και ολοστρόγγυλα μάτια. Ήρθε και κάθησε μαζί μας στην αίθουσα, περιμένοντας υπομονετικά την σειρά του για να έρθει η ώρα για παιχνίδι.
Ο δάσκαλος, ένας ήρεμος "πορτοκαλί" άντρας με δυνατά μαλλιά και μούσι σου δινε την εντύπωση πως μόλις γύρισε από διακοπές.(Πράγμα που μπορεί να αληθεύει, αρχές Σεπτέμβρη έχουμε). Η ομιλία του σιγανή αλλά γεμάτη χιούμορ και εύστοχες ατάκες έσπασε εύκολα τον πάγο.
Είναι ίσως ο πρώτος άνθρωπος που γνωρίζω εδώ στα ξένα, που δεν έχει να κάνει με το ευρύτερο οικογενεικό περιβάλλον και αυτό σηματοδοτεί από μόνο του μια νέα εποχή. Ποτέ δε θα σταματά να με εκπλήσσει και να με κρατά σε εγρήγορση μια νέα γνωριμία. Πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται από άνεση και όμορφη ατμόσφαιρα.Χωρίς κόμπλεξ, χωρίς βεντετισμούς,χωρίς δασκαλίστικες ατάκες.
Στην αίθουσα μέσα βασίλευε μια τακτοποιημένη αναρχία. Στο μεγαλύτερο μέρος των τοίχων υπήρχαν cd's σε ραφάκια σκόρπια χαρτιά ή σε στοίβες εδώ κι εκεί, κι ένα μικρό χριστουγεννιάτικο δέντρο κάπου στη μέση του ενός τοίχου!! Να φαίνεται! Ενισχυτές μεγάλοι και μικροί, και γυρω στις 6 με 7 κιθάρες σκόρπιες σε όλη την αίθουσα. Α! Και αναρίθμητα μικρά και μεγάλα αγαλματάκια ξωτικά εδώ κι εκεί. Μια καφετιέρα και μια σκάλα που οδηγούσε κάπου...
Το πρώτο μάθημα, κάτι σαν "αγιασμός" στην καινούρια μου εμπειρία σηματοδοτήθηκε από την ανακούφιση και την σκέψη πως επιτέλους μπορέι αυτή τη φορά να καταφέρω να μάθω τα δάχτυλά μου να περπατάνε στις "συρμάτινες χορδές " και να αναδύεται, η λατρεμένη μεταλλική μελωδία..
Είδωμεν
Το μάθημα ήταν νωρίς το πρωί.Ανοίγοντας την μεγάλη ξύλινη πόρτα, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένα σκυλί να έρχεται κατά πάνω μου γαυγίζοντας.. Λόγω της καλής σχέσης με τα σκυλιά, δεν αντέδρασα προτίνοντας την κιθάρα μου στο κεφάλι του όπως μηχανικά θα μπορούσε να κάνει κάποιος, αλλά κοντοστάθηκα και μόλις άκουσα την ήρεμη φωνή του δάσκαλου, τον χαιδεψα στο κεφάλι. Ένα πανέμορφο σκυλί, εύσωμο με σίγουρα και ολοστρόγγυλα μάτια. Ήρθε και κάθησε μαζί μας στην αίθουσα, περιμένοντας υπομονετικά την σειρά του για να έρθει η ώρα για παιχνίδι.
Ο δάσκαλος, ένας ήρεμος "πορτοκαλί" άντρας με δυνατά μαλλιά και μούσι σου δινε την εντύπωση πως μόλις γύρισε από διακοπές.(Πράγμα που μπορεί να αληθεύει, αρχές Σεπτέμβρη έχουμε). Η ομιλία του σιγανή αλλά γεμάτη χιούμορ και εύστοχες ατάκες έσπασε εύκολα τον πάγο.
Είναι ίσως ο πρώτος άνθρωπος που γνωρίζω εδώ στα ξένα, που δεν έχει να κάνει με το ευρύτερο οικογενεικό περιβάλλον και αυτό σηματοδοτεί από μόνο του μια νέα εποχή. Ποτέ δε θα σταματά να με εκπλήσσει και να με κρατά σε εγρήγορση μια νέα γνωριμία. Πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται από άνεση και όμορφη ατμόσφαιρα.Χωρίς κόμπλεξ, χωρίς βεντετισμούς,χωρίς δασκαλίστικες ατάκες.
Στην αίθουσα μέσα βασίλευε μια τακτοποιημένη αναρχία. Στο μεγαλύτερο μέρος των τοίχων υπήρχαν cd's σε ραφάκια σκόρπια χαρτιά ή σε στοίβες εδώ κι εκεί, κι ένα μικρό χριστουγεννιάτικο δέντρο κάπου στη μέση του ενός τοίχου!! Να φαίνεται! Ενισχυτές μεγάλοι και μικροί, και γυρω στις 6 με 7 κιθάρες σκόρπιες σε όλη την αίθουσα. Α! Και αναρίθμητα μικρά και μεγάλα αγαλματάκια ξωτικά εδώ κι εκεί. Μια καφετιέρα και μια σκάλα που οδηγούσε κάπου...
Το πρώτο μάθημα, κάτι σαν "αγιασμός" στην καινούρια μου εμπειρία σηματοδοτήθηκε από την ανακούφιση και την σκέψη πως επιτέλους μπορέι αυτή τη φορά να καταφέρω να μάθω τα δάχτυλά μου να περπατάνε στις "συρμάτινες χορδές " και να αναδύεται, η λατρεμένη μεταλλική μελωδία..
Είδωμεν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου