Εδώ στην εξοχή λοιπόν, είθισται τις πρωινές ώρες, βγαίνοντας έξω, να συναντάς ανθρώπους με τα σκυλιά τους, ανθρώπους που αθλούνται τρέχοντας ή κάνοντας ποδήλατο, γενικά όλος ο κόσμος της μικρής αυτής πόλης,είναι έξω.Ακόμα και ηλικιωμένοι με κινητικά προβλήματα που στην Ελλάδα δεν θα είχαν καμία τύχη αν προσπαθούσαν να βγούν έξω, εδώ μπορούν να μετακινηθούν με μικρά ηλεκτρικά καροτσάκια, εντελώς μόνοι τους. Χωρίς καμία βοήθεια, ολομόναχοι!!!
Μια από αυτές τις μέρες λοίπόν, βγήκα να ξαναθυμηθώ το τρέξιμο. Έτσι κι αλλιώς αν και Αυγουστος ο ήλιος δεν είναι ποτέ τόσο εκτυφλωτικός ώστε να σε αποθαρρύνει, τουναντίον εκεί που τρέχεις και έχεις ζεσταθεί, μπορεί να ρίξει και καμία ξαφνική,απροειδοποίητη βροχούλα. Έτσι για το καλό..
Θα είχα διανύσει κανα δυο χιλιόμετρα στο ποδηλατόδρομο (χωρίς το άγχος μη με πάρει μαζί του κανένα αυτοκίνητο βεβαίως βεβαίως) και διακρίνω στα 50 μέτρα περίπου, μια πάπια να στρογγυλοκάθεται στη μέση του δρομίσκου και να χει πιάσει ψιλή κουβέντα με μια άλλη που καθόταν στην άκρη του δρόμου- την δεύτερη την βρήκα πιο ευγενική! Καθαρόαιμο παιδί της πόλης,έχω συνηθίσει- μάθει από μικρή, οτι οι δρόμοι μου ανήκουν και λέγοντας "μου" εννοώ το μεγαλειώδες ανθρώπινο είδος.Είτε ως οδηγός, είτε ως πεζός.
Φτάνοντας στην Ολλανδία, είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου πάπιες, αλλά μέσα στα κανάλια ή λιγο έξω από αυτά. "Σωστά" πράγματα. Ο κάθένας στη θέση του!! Πλησιάζοντας ακόμα πιο πολύ, ήμουν σίγουρη οτι μόλις με αντιληφθεί θα σηκωθεί για να περάσει η μεγαλειότητά μου. Πράγμα που δεν συνέβει. Η κουβέντα τους είχε ανάψει για τα καλά και μάλλον δεν ήμουν εγώ το θέμα τους, το πιο πιθανό ούτε έξω από το μυαλουδάκι τους να περνουσα. Όμως πλησίαζα και έπρεπε κάτι να κάνω . Η πρώτη σκέψη ήταν το πανηλίθιο και χαζό "ξξξξξξξουτ" αλλά μέσως έφυγε από την σκέψη μου όπως ήρθε και δεν το είπα. Είχα πλησιασει όμως πολύ και αναγκαστικά έκοψα το βήμα για να δω τι θα γίνει και γεμάτη αγωνία πέρασα από δίπλα της . Την ίδια στιγμή κάτι ψέλλισε και σηκώθηκε πηγαίνοντας στην άκρη με βηματισμό -τι άλλο?- πάπιας!!
Είναι γελοίο λοιπόν πόσο ξένοι είμαστε με οτιδήποτε δεν είναι ανθρωπος. Σχεδόν δεν ήξερα τι να κάνω και πως να συμπεριφερθώ μπροστά σε ένα τόσο φυσικό και όμορφο θέαμα. Και γιατι θα πρέπει να την φοβάμαι? Και γιατί θα πρέπει να με φοβάται?
Συνέχισα τον δρόμο μου κοιτάζοντας στα πρώτα μέτρα πίσω, μήπως με ακολουθεί κανείς.. Όχι κανείς.
Μια από αυτές τις μέρες λοίπόν, βγήκα να ξαναθυμηθώ το τρέξιμο. Έτσι κι αλλιώς αν και Αυγουστος ο ήλιος δεν είναι ποτέ τόσο εκτυφλωτικός ώστε να σε αποθαρρύνει, τουναντίον εκεί που τρέχεις και έχεις ζεσταθεί, μπορεί να ρίξει και καμία ξαφνική,απροειδοποίητη βροχούλα. Έτσι για το καλό..
Θα είχα διανύσει κανα δυο χιλιόμετρα στο ποδηλατόδρομο (χωρίς το άγχος μη με πάρει μαζί του κανένα αυτοκίνητο βεβαίως βεβαίως) και διακρίνω στα 50 μέτρα περίπου, μια πάπια να στρογγυλοκάθεται στη μέση του δρομίσκου και να χει πιάσει ψιλή κουβέντα με μια άλλη που καθόταν στην άκρη του δρόμου- την δεύτερη την βρήκα πιο ευγενική! Καθαρόαιμο παιδί της πόλης,έχω συνηθίσει- μάθει από μικρή, οτι οι δρόμοι μου ανήκουν και λέγοντας "μου" εννοώ το μεγαλειώδες ανθρώπινο είδος.Είτε ως οδηγός, είτε ως πεζός.
Φτάνοντας στην Ολλανδία, είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου πάπιες, αλλά μέσα στα κανάλια ή λιγο έξω από αυτά. "Σωστά" πράγματα. Ο κάθένας στη θέση του!! Πλησιάζοντας ακόμα πιο πολύ, ήμουν σίγουρη οτι μόλις με αντιληφθεί θα σηκωθεί για να περάσει η μεγαλειότητά μου. Πράγμα που δεν συνέβει. Η κουβέντα τους είχε ανάψει για τα καλά και μάλλον δεν ήμουν εγώ το θέμα τους, το πιο πιθανό ούτε έξω από το μυαλουδάκι τους να περνουσα. Όμως πλησίαζα και έπρεπε κάτι να κάνω . Η πρώτη σκέψη ήταν το πανηλίθιο και χαζό "ξξξξξξξουτ" αλλά μέσως έφυγε από την σκέψη μου όπως ήρθε και δεν το είπα. Είχα πλησιασει όμως πολύ και αναγκαστικά έκοψα το βήμα για να δω τι θα γίνει και γεμάτη αγωνία πέρασα από δίπλα της . Την ίδια στιγμή κάτι ψέλλισε και σηκώθηκε πηγαίνοντας στην άκρη με βηματισμό -τι άλλο?- πάπιας!!
Είναι γελοίο λοιπόν πόσο ξένοι είμαστε με οτιδήποτε δεν είναι ανθρωπος. Σχεδόν δεν ήξερα τι να κάνω και πως να συμπεριφερθώ μπροστά σε ένα τόσο φυσικό και όμορφο θέαμα. Και γιατι θα πρέπει να την φοβάμαι? Και γιατί θα πρέπει να με φοβάται?
Συνέχισα τον δρόμο μου κοιτάζοντας στα πρώτα μέτρα πίσω, μήπως με ακολουθεί κανείς.. Όχι κανείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου